نکته ۱: اصلی ترین بخش یک جمله فعل است. بعضی از فعل ها با آمدن نهاد معنایشان کامل می شود و احتیاج به بخش دیگری ندارند.مانند:علی(نهاد)   آمد(فعل)  .مریم(نهاد)   رفت(فعل).

 به فعل این گونه جملات، فعل ناگذر می‌گویند. فعل هایی مانند تابید، پرید، جوشید، دوید و...ناگذر هستند.

بعضی از فعل ها برای کامل شدن معنیشان جزئی مانند مفعول دارند. به این گونه فعل ها که علاوه بر نهاد به مفعول نیز احتیاج دارند،فعل گذرا می گویند.

البته فعل های گذرا انواع دیگری هم دارد که در درس های بعد به آنها اشاره  می شود.

روش یافتن مفعول در جمله: آ)قبل از را می آید.مثال:مسعود کتاب(مفعول) را آورد.

ب)هر کلمه ای که را بپذیرد.کتابی خواندم⬅️کتابی(مفعول) را خواندم

پ) در جواب سوال چه کسی را یا چه چیزی را+فعل می آید.

مثال: بار نخست دیدم شهر قدیمی ری= چه چیزی را دیدم؟ شهر قدیمی ری (مفعول)

بعضی از فعل های گذرا به مفعول عبارتند از برد بست ، ساخت ، پوشید ، چشید دوخت و...

نکته۲: هرگاه نویسنده بخواهد بر چیزی تأکید کند آن را تکرار می کند.

این تکرار آگاهانه بر تأثیر سخن می افزاید شاعران از تکرار برای زیباسازی و تاثیرگذاری شعر استفاده می کنند. حتی گاه به تکرار یک بیت در شعر می پردازند.

مثال: جمعه های سوت و کور جمعه های بی حادثه و جمعه  های دلتنگی همه تو را به یادم می آورد.

نکته ۳: در نوشتن املا دقت و سرعت موجب می شود تا متن آن به دور از هرگونه خطا باشد.

واژه های هم آوا مثل حیات و حیاط از مباحث دشوار املایی است شناخت شکل درست آن ها به معنا و کاربردشان در جمله وابسته است.