تشبیه: وقتی کسی يا چیزی را به چیز ديگر، مانند میکنیم، از تشبیه استفاده کرده ايم.

مانند:

* مادرم مانند گل زيبا است.                * دلش مانند دريا، بخشنده است.

ارکان تشبیه: هر تشبیه چهار رکن دارد:

1. مُشَبّه: کلمه ای است که آن را به چیز ديگر، شبیه و مانند کرده اند. مشبه معمولا در ابتدای جمله می آيد.

2. مُشَبّه بِه: چیزی که مشبه، به آن شبیه و مانند شده است.

3. وجه شَبَه: کلمه ای است که شباهت بین مشبه و مشبه به را بیان می کند.

4. اَدات: به کلمات {مثل، مانند، همچون، چون، همانند، بسان، چو، چونان و...} که نشانگر تشبیه هستند، ادات می گويند.

مثال:

* تنش چون بید، لرزان است.{تنش: مشبه - چون: ادات - بید: مشبه به - لرزان: وجه شبه}

* علی (ع) مانند شیر، شجاع است.{علی: مشبه - مانند: ادات - شیر: مشبه به - شجاع: وجه شبه}

* موهايش همچون برف، سپید شده است.{موهايش: مشبه - همچون: ادات - برف: مشبه به - سپید: وجه شبه}

* ايام گل، چو عمر، به رفتن شتاب کرد. {ايام گل: مشبه - چو: ادات - عمر: مشبه به - به رفتن شتاب کرد: وجه شبه}

 نکته: گاهی اوقات، رکن سوم و چهارم در تشبیه، حذف میشود. 

مثال:
درختِ دوستی {درخت: مشبه ---- دوستی: مشبه به ---- دوستی به درخت، شبیه شده است.[
بارانِ رحمت {باران: مشبه ---- رحمت: مشبه به ---- رحمت به باران، شبیه شده است.}